Анестезія | Anesthesia
Ось кілька місяців я не чіпав поезії. А недоторка ця піднесена мене Я пробуваю й досі ще в обіймах анестезії Чекав заким оказія зворушить і штовхне. Піднесена й роспатлана тобі моя поезія Бо ти лише зобачиш в ній огні бучних скалок До тих годин омріяних як «Київ-Полінезія» Розсмокче і роскидає призирливий клубок.
That’s already several months where I pretty much didn’t touch poetry. And not touching is for me rebounding. I’m already hazing in the arms of anesthesia. I was somehow waiting the opportunity when it would turn around and seize me. Rebounding and undoing for you, too — my poetry. Since all you see in it is fires of beech tree splinters. Until those hours appearing in my dreams as Polynesia-Kyiv Which dissolves and dissipates; a discerning tangle.