Побачення | The Appointment
Що я скажу Вам? Я не знаю… Я Вам призначив оцей час. Щоб ще на мить побачить Вас… А що ж казати? Я не знаю. Думки сполохані у мене, Не розберуся в почуттях. У грудях в мене сум і жах Там серце борсаєсь шалено. Чогось чекаєте Ви, бачу? Але.. не знаю, як почать. Безодня в голові роспачу, Думок не можу я зʼєднать. Ах, ось і дощик накрапає. Ми стрілись, видно, в кепський час. Ви Йдете? Так. Я проведу Вас. Прощайте. Вибачте. — Смеркає.
What can I say to you? I don’t know. I made this appointment with you. For an instant to see you again. And what to say now? I don’t know . . . Inside my thoughts are terrified. I’m not finding any foothold in my emotions. In my chest all I feel is sadness and horror. Oh, that’s where my heart thrashes in a frenzy. It seems to me you’re waiting for something? But . . . I don’t know how to begin. Hopelessness is bottomless in my head. I can’t bring my thoughts together. On no, and now a light rain comes dripping on us. We met, it’s clear, at a miserable time. You’re leaving? Yes. I’ll walk you home. No, sorry about that. I apologize. It’s getting dark.